The Modfather: Paul Weller eta The Jam

Izen bat jartzea erabaki genuenean, ez genuen zalantzarik izan: Saturday's Kids. Ez da kasualitatea. 1979ko “Saturday's Kids” abestiari egindako keinu zuzena da, Setting Sons diskoan jasotako benetako abesti eder horri. Bertan, Paul Wellerrek 70eko hamarkadaren amaierako Britainia Handiko langile-klaseko gazteak erretratatzen zituen: astean zehar lan egiten zuten larunbatean atera ahal izateko eta motoa edo trajea epeka erosten zuten; aste osoa asteburuko askatasun-ordu gutxi horietan pentsatzen ematen zuten. Eta, bat-batean, nolabait, gu ere hor gaude: astean zehar bakoitzak bere bizitza egiten duten hiru lagun gara, eta asteburuan biniloak atera, disko batzuk jarri eta Wellerrek duela 40 urte baino gehiago hain ondo deskribatu zuen askatasun-tarte txiki hori bizitzen dugu. Gure burua definitzen duen lanaren, klase-harrotasunaren eta estilo ezin hobearen arteko nahasketa ordezkatzen duen munduko + talderik bada, hori The Jam da. Beraz, gaur haiei eta haien buruari, “Modfather” Paul Wellerri, buruz hitz egitea tokatzen zaigu.

The Jam taldea Woking-en sortu zen 1972an, Weller, Foxton eta Buckler oraindik institutuan zebiltzanean, non garaje zein lokal ilunetan rock and roll nahiko gordina jotzen zutenean. 1977an, In the City lehen diskoa argitaratu zutenerako, bazuten jada garai hartatik guztiz kanpo zegoen benetako nortasun bat. Punkaren gorenean, Londres erdia kresta eta belarritakoekin zebilen garaian, The Jam taldekoek jaka beltz estuak, gorbata finak eta hain bereizgarriak ziren Jam Gibson zapata haiek janzten zituzten. Hirurogeiko hamarkadako mod estiloaren, The Who eta The Kinks taldeen eragin zuzena jaso zuten, baita egoera zailen aurrean bizitza txukun eta duin bat eramateko filosofia haren eragina ere; gure inguruotan hain ondo ezagutzen duguna. Kontraesan hori (soinu azkar eta sutsua, irudi txukun eta zaindu baten barruan) izan zen, hain zuzen ere, errepikaezin bihurtu zituena. The Jam taldea, mod talde bat da, baina punk arimadunarekin.

Ondoren, All Mod Cons (1978) eta Setting Sons (1979) iritsi ziren. Bi disko horietan erakutsi zuten punkaren larritasunarekin abestiak idaztea posible zela, baina, aldi berean, sofistikazio melodikoari eutsiz. Betiere, oreka hori traizionatu gabe, Erresuma Batuko zerrenden gailurrera iritsi ziren “Going Underground” eta “Town Called Malice” abestiekin.

1982an, taldeak bere estudioko seigarren eta azken diskoa argitaratu zuen: The Gift. Wellerrek taldea desegiteko hartutako erabakiak mundu erdia aho zabalik utzi zuen, baina oso berezkoa zuen bere izaerarentzat, izan ere, nahiago izan zuen unerik gorenean amaitzea, behin eta berriz errepikatzen hastea baino. Desegite horretatik The Style Council jaio zen, soul, jazz eta funk aldera egindako erabateko norabide-aldaketa, estetika askoz ere europarrago baterantz. Garai hartan, aldaketa horrek zale bat baino gehiago nahastu zuen, baina gaur egun Wellerrek bere ibilbidean egindako mugimendurik ausartenetako bat bezala ikusten da. Mick Talbotekin batera, taldeak “Shout to the Top” , “Walls Come Tumbling Down” edo “You're the Best Thing” bezalako abesti izugarriak argitaratu zituen. 

The Style Council taldearen garaia amaitu ondoren, Wellerrek bakarkako ibilbide oparoa hasi zuen 90eko hamarkadan, Wild Wood edo Stanley Road bezalako ezinbesteko diskoekin. Garai hartan finkatu zen behin betiko “Modfather” ezizena, eta Britpoparen belaunaldi osoaren erreferente eta inspirazio zuzen nagusietako bat bihurtu zen. Oasisbezalako taldeek (Weller musika-aitabitxi izan zuten) edo Ocean Colour Scene taldeak (haiei ibilbidea salbatu ziela esan daiteke) etengabe eskaini zioten omenaldia. Nostalgiara erosoa den bidera mugatzetik urrun, bakarkako ibilbidean bide berriak aztertzen jarraitu du, folk akustikotik hasi eta esperimentazio garaikideraino. 

Bere musikarekin batera, moda beti izan da bere bizitzako zutabe nagusietako bat. Wellentzat, estiloa ez da inoiz osagarri hutsa izan, norberarekiko eta maite duzun musikarekiko errespetua erakusteko modu bat baizik. Ebaketa perfektuarekiko, kalitate handiko ehunekiko eta britainiar dotorezia klasikoarekiko zuen obsesioak Fred Perry edo Daks bezalako marka historikoekin elkarlanean aritzera eraman zuen, eta baita gizonezkoentzako bere arropa-marka propioa sortzera ere: Real Stars Are Rare. The Jam taldeko traje estuetatik hasi eta bere heldutasuneko puntuzko jertse fin eta mokasin ezin hobeetaraino, Wellerrek erakutsi du mod izatea ez dela garai bateko mozorro bat, baizik eta jarrera bat eta gustu onarekiko bizitza osoko konpromisoa.